Daoinuniverse

ฉันอยากร้องไห้.....

แต่ร้องไม่ได้.....เพราะต้องทำงาน....ฉัน....กรีดข้อมือ...จะได้ไม่ต้องรู้สึก ไม่ต้องอยากร้องไห้อีกต่อไป....

ฉันรู้สึกเจ็บที่ข้อมือ เหมือนอณูของอากาศเย็นเฉียบผ่านผิวและเนื้อหนังที่ฉีกขาด....ฉันนึกถึงเขา....เขาจะรู้ไหมว่าฉันก็มี

ความรู้สึก....เจ็บปวดอยู่ในขณะเวลา.....แม้กระทั่งตอนนี้....ข้อมือของฉันและน้ำสีแดงเข้มที่อาบข้อมือและพื้น....

โรงพยาบาล.

พ่อแม่เพื่อนและญาติๆ.....พร้อมจะรับฟังฉัน...แต่ไม่ใช่คนที่ฉันอยากให้เขารับฟัง...เพราะพวกเขาไม่ใช่คนที่เห็นว่าฉันคือ ตัวปัญหา

ฉันอยากร้องไห้.....

แต่ร้องไม่ได้.....เพราะคนที่อยากให้รับฟัง....เขาไม่ต้องการจะฟัง.....และไม่เชื่อเราใดๆ...

ฉันรู้สึกเจ็บข้างใน....อาจจะเรียกว่า หัวใจ...เจ็บยิ่งกว่า...คือ....จะโกรธก็ทำไม่ได้...จะเกลียดยิ่งทำไม่ได้......

เกลียดคนที่พูดไม่ดีกับเรา....เกลียดคนที่ไม่เคยนึกถึงใจเรา...ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกเราสักครั้งก็ทำไม่ได้....

ฉันหนีออกจากโรงพยาบาล.

ฉันอยากร้องไห้.....

ฉันจึงมาที่นี่....คนเดียว..... ร้องจนสุดเสียง...แม้แขนจะต้องเสียไปก็ตาม....

รถคันนั้นทำให้ฉันไม่สามารถถือของหนักได้อีกต่อไป แขนของฉันต่อแต่นี้.....มันคงเป็นได้แค่ส่วนหนึ่งของร่างกาย....

รักที่นี่ รักเสียงทะเลและเกลียวคลื่น....

เพราะต่อให้ร้องดังสักแค่ไหน ก็ไม่มีใครได้ยินและไม่สบายใจกับเสียงของเรา...

บางทีมันก็ดีกว่า....

.....

อยากให้ใครบางคนได้รู้...ว่าการไปเสม็ดครั้งนี้...มันมากกว่าการไปท่องเที่ยวจริงๆ

ของฝากของฉัน....คือ บาดแผลที่ข้อมือ...แขนที่เสียไป...และจิตใจที่ยากจะเข้าใจว่าตอนนี้เป็น

อย่างไร....และจะกลับมาได้ไหม.....

นานแล้วเหมือนกันมีใครคนหนึ่งเคยบอกฉันว่า...

เอ่อ...พี่ไม่เห็นว่า การเป็นรักครั้งแรกมันจะทำให้ทำใจลำบากขนาดนั้นถ้าต้องผิดหวัง...

ฉันตอบเขาไปแค่เพียงในใจเพราะไม่อยากให้เขาต้องเสียความรู้สึก...

พี่คงลืมไป ครั้งแรกที่พี่ฝึกเดิน ครั้งแรกที่หัดเรียกป๊ากับแม่ ครั้งแรกที่หัดอ่านหนังสือ ครั้งแรกที่

มีลมหายใจ และครั้งแรกที่เริ่มรักใคร.....ทั้งหมดที่เป็นครั้งแรก มันย่อมยากลำบาก เพราะมันไม่คุ้น

มันไม่คุ้นกับสิ่งเหล่านั้นจริงๆ

อาจเป็นเพราะพี่ลืมมันไป.....

....................

เราทุกคนล้วนแต่เคยเป็นญาติกัน

ถ้าชาตินี้ยังเกลียดกันชาติหน้าก็ต้องจะมาเจอกันและเกลียดกันอีกเรื่อยไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สิ่งที่มนุษย์ตัวเล็กๆอย่างฉันที่ไม่เคยทำอะไรได้เลยแม้แต่ร้องไห้ให้คนอื่นเห็น

ก็คือ การไม่โกรธและคิดเสมอว่า ที่เขาพูดแบบนั้นเพราะเขาไม่รู้ 

อภัยทานเป็นทานที่ให้ยากที่สุดแต่ให้แล้วเป็นการตัดกิเลสออกไป

ผู้ให้ย่อมได้อานิสงส์แห่งทานนั้น

อานิสงส์ที่ใครบางคนเรียกว่า "ความสบายใจ"

หวังให้ทุกคนได้มีเช่นกัน :)

ดาว.

"